کتاب اتوپرتره- اثر: ادوارد لوه

خودزندگی‌نامه‌ها معمولا روايتی خطی‌اند، از ای به بی، غالبا همراستای بردار زمان، به جز در رفت و برگشت‌های گاه‌گدار كه خاطره‌ای را به خاطره‌ای ديگر در گذشته يا آينده می‌دوزند. خاطره‌ها نويسنده را تصوير می‌كنند وقتی دارد عمل يا انديشه می‌كند و وقتی به ترتيب پشت سر هم می‌نشينند حسی از دگرگونی پيوسته می‌سازند؛ از اين كه نويسنده چطور در گذر زمان به چيزی كه هست تبديل «شده» كه عجيب هم نيست. مگر ما غالبا نمی‌خواهيم همين را در مورد آدم‌های «مهم» يا «موفق» بدانيم؟ ادوارد لو - كه بيشتر و پيشتر از نويسنده، عكاس بود - اين كار را نمی‌كند. خودزندگی‌نامه‌اش به جای خطی پيوسته، مجموعه‌ای است از نقطه‌های پراكنده كه توالی ناگزيرشان روی سطرهای كتاب به نظر تصادفی می‌آيد. هر نقطه يك جمله است درباره‌ی خودش - گاهی چند كلمه و گاهی چند سطر - كه حس، تجربه يا ترجيحی را به كلمه تبديل می‌كند؛ گاهی آن‌قدر شخصی و خصوصی كه عريان‌كننده است اما لحن خنثی و سردشان در تضادی غريب با اين محتوای صميمانه، به گزارشی عينی از يك واقعه‌ی بيرونی می‌ماند؛ توضيح و توجيه و شرح و بسطی در كار نيست. نقطه‌ها - مثل پيكسل‌های يك عكس - صرفا اين‌جا و آن‌جای بوم می‌نشينند و آرام آرام از انبوه اين «واقعيت»های پراكنده تصويری شكل می‌گيرد، نه از «شدن» كه از «بودن» يا «هستن». تصويری كه اسمی بهتر از «اتوپرتره» نمی‌توان برايش پيدا كرد؛

خرید کتاب اتوپرتره
جستجوی کتاب اتوپرتره در گودریدز

معرفی کتاب اتوپرتره از نگاه کاربران کتاب های مرتبط با - کتاب اتوپرتره